ما حجم وسیعی از دردهای بی پایان...

خب...

درد از اولین لحظات نبودنش شروع میشه و تنها درمانی هم که تو بلدی که البته مداوا نمیکنه ولی تسکین میبخشه نوشتنه.

وقتی هست انقد حجم بودنش پررنگه که یادت میره باید بره، و اون زخم برای مدتی ساکت میمونه برای همین هم تو درمانو میذاری کنار. اما یهو حتی فکر نبودنش تا مغز استخونتو میسوزونه و یادت میفته باید خودتو مداوا کنی. اگه انقد وجودمون آغشته ی هم نمیشد راحت تر میشد که دل بکنیم، اما حالا ...

خب، میگذره لابد!